5/15/2007
publicado por A Raíña Vermella ás 01:10 | Comentar
Número 1. Sen Título.*
Saca o reloxo do peto. As doce e dez. As escaleiras alónganse interminables cara adiante. Se trata de correr, a distancia entre os chanzos aumenta ata converterse en insalvable. Se vai a modo, xúntanse cada vez mais. Leva zapatos de diferente cor. Un negro e o outro branco. Ten que pisar cada chanzo co zapato da cor contraria. Os brancos co negro e os negros co branco. Branco, negro, branco, negro. Levanta a cabeza cara adiante esténdese un empedrado bicolor. Salta de lousa en lousa, pisando as brancas co zapato negro e as negras co branco. Sen pisar as raias.

As froitas das árbores están xa maduras. Trata de coller unha pero non está nesa direción. Ao moverse, cambian de forma, e non sabe se son mazás ou cereixas. Acada a que está mais preto e pínchase coas espiñas. Cando volve a mirar, ten na man unha rosa branca. Limpa o sangue nos pétalos e quedan vermellos.

Saca o reloxo do peto. As doce e dez. O tren deslízase suavemente sobre unha fina liña. No asento de enfrente, alguén le o xornal. "Teoría de Cordas", pon o titular. Asómase pola fiestra e mira cara diante. A liña está dividida en partes iguais. Cada marca fai avanzar un día a data do xornal. Saca o reloxo do peto. As doce e dez. Aparta timidamente o xornal para ver a cara do pasaxeiro. "Por favor!" exclama o revisor "Non coñece vostede a teoría de cordas? Vainos facer descarrilar"

"Pistilos e estambres" pensa namentres fai xirar a flor entre os dedos "pero, cales son cales? Se non acerto non poderei entrar". A flor encaixa perfectamente na pechadura, aínda que non logra lembrar cal é o seu nome. As clasificacións botánicas apílanse unha sobre outra nos estantes. Pasa entre elas tratando de non rozalas. Hai plantas que son velenosas. Saca o reloxo do peto. As doce e dez. "Pois claro que non teñen a mesma idade, non ves que son xémeos? Por que pensas que o teu reloxo marca a mesma hora?" Pecha o libro con con chave e alónxase.

Se se mira no espello, pode ver ao lonxe a súa casa. Hai que camiñar por un carreiro estreito, pero se se volve xa non se ve a casa nin o camiño. Decide camiñar de costas. Sabe que hai algo que esqueceu, pero non lembra que pode ser. Por iso debuxou un nó na man. Como saberán eses morangos? Estarán tan terriblemente vermellos por dentro como por fóra? Saca un do peto e mórdeo. Por dentro é branco, pero sabe ben.

Saca o reloxo do peto. As doce e cinco. Polo outro lado, o espello reflexa ao revés. A esquerda na dereita e a dereita na esquerda. Ou é ao contrario? Se se move cara a dereita, a imaxe alónxase. Cara a esquerda achégase. Pasa unha man polo pelo, pero non é o seu pelo, senón o pelo da imaxe. Saca o reloxo do peto. As doce e dez.

* O título poñédelo vós. É parte do xogo.

Etiquetas:

 



2 Comentarios:


ás 16/05/2007, 02:21:00, Blogger O pastor eléctrico

Que inquedante Raíña. Por momentos recorda a Alicia, pero máis eléctrica :p

 

ás 25/05/2007, 01:19:00, Blogger FraVernero

Vaia, raíña... fiquei máis que ledamente abraiado, e non é que che estexa dando coba. Encantoume este entretecer onírico-físico de novas aventuras de Alicia, a fermosura das imaxes dos fundidos (máis en vermello que en negro, coma ese reloxo de rubís ou glóbulos vermellos que sacas do peto e incribes no imaxe deste texto). Non terás nada publicado por aí?

Canto ao título, paréceme arrogante tentar completarche, mais como parte do xogo, irei pensando nalgún...

 
Enviar um comentário ~ voltar atrás